شمارهٔ ۱۵۵ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از سوز و گداز عشق می‌گوید و خود را به شمعی تشبیه می‌کند که از آتش عشق می‌سوزد. او با اشک‌هایی که می‌ریزد، به تصویر می‌کشد که چگونه این سوزش در دلش وجود دارد. عشق او شبیه به شمعی است که در شب روشنایی می‌بخشد و در عین حال نشان‌دهنده‌ی درد و رنج او از جدایی است. او امیدوار است که روزی بتواند به وصال محبوبش برسد و از تاریکی به روشنی بیفتد. شاعر از تمام این آتش و رنج‌ها به عنوان نشانه‌های عشق و دیوانگی خود یاد می‌کند و از محبوبش می‌خواهد که دیگر باعث سوختنه او نشود.