شمارهٔ ۱۸۵ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان تجربه‌های شاعر در می‌نوشی و عشق پرداخته است. او از حالتی توصیف می‌کند که نه کاملاً مست است و نه عاقل، بلکه در میانه این دو حالت قرار دارد. شاعر به ساقی عشق خود اشاره می‌کند که او را به باده عشق می‌نوشاند و از دنیای پرمشکل فاصله می‌گیرد. او از رسوایی عشق و شیدایی‌اش سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که با وجود تلاش‌های خود در مدرسه و صومعه، به حقیقت و خود واقعی‌اش نرسیده است. او به همه حالاتی که ممکن است داشته باشد (نوری، ناری یا رند) راضی است و در نهایت، لحظه‌ای از اندوه خود را با ن نوشیدن در خرابات نشان می‌دهد، به گونه‌ای که در آنجا آرامش و حقیقت را می‌یابد.