شمارهٔ ۱۹۰ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از مولانا به بیان سفر روحانی و عرفانی انسان می‌پردازد. شاعر با اشاره به پوشیدن زنار و خدمت به پیر مغان، از زندگی در دیر و سجود در برابر بتان سخن می‌گوید. او طاعت و ذکر را نه در عبادت، بلکه در شراب ارغوانی می‌بیند که موجب نزدیکی به حقیقت و درک عمیق می‌شود. شاعر در ادامه به مشاهده‌ی جوانی ترسا زاده اشاره می‌کند که با جامی در دست، همچون ماه می‌درخشد و با لبخندش، روح شاعر را شاداب می‌کند. او از ساغری پر کرده و به او فرمان می‌دهد که بنوشد تا حقیقت در دلش نمایان شود. بعد از نوشیدن، شاعر به درک عمیق‌تری از حقایق می‌رسد و متوجه می‌شود که حضور حضرت حق نه تنها در عیان، بلکه در نهان نیز احساس می‌شود. در نهایت، او به وصف بحر بیکران و محو شدن در آن می‌پردازد و اشاره می‌کند که حتی یک قطره از آن باده می‌تواند انسان را به عمق هستی برساند.