شمارهٔ ۲۱۰ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و عشق به محبوب سخن می‌گوید. دل او به خاطر عشق معشوقش فریاد می‌زند و تمام ذرات وجودش گواهی بر این حال هستند. او به بامحبوبی می‌گوید که هیچ‌کس جز او در دلش نیست، و محبوب پاسخ می‌دهد که عشق ما همیشگی است. شاعر همچنین به زیبایی معشوق و نور خورشید که از چهره او می‌تابد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که در مقابل غیر خدا هیچ‌کس برایش اهمیت ندارد و عشق او به محبوبش همانند یک دیوانه است. در کل، این شعر به عمق عشق و وابستگی به معشوق می‌پردازد.