شمارهٔ ۲۱۳ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و سوختن ناشی از آن سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که عشق به بتان (معشوقان) هر دو جهان را سوزانده و حالتی از عشق و شوق در دل دارد که سبب سوختن آنچه در بهشت عدن و در دل‌های مردم است، شده است. همچنین توصیف می‌کند که لب‌های شیرین معشوق، عاملی برای سوختن کام و زبان عاشقان شده و عشق همانند لعل زیبایی است که در دو عالم جوانان را سوزانده. در انتها، شاعر به اوج احساسات خود می‌پردازد و می‌گوید که اشک و آه درونی او همچون کوهی است که عشق و درد را با هم ترکیب کرده و در دل انسان‌ها اثر گذاشته است.