شمارهٔ ۲۱۶ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عمق احساسات خود سخن می‌گوید و به ارتباط معنوی و الهی‌اش اشاره می‌کند. او به مقام و نزدیکی به خداوند اشاره می‌کند و وجود سلطان دو جهان را در دل خود احساس می‌کند. شاعر دل را به عنوان خیمه‌گاهی معرفی می‌کند که در آن حقیقت و روشنایی نمایان است، و در نهایت به تنگناها و مشکلاتی که همچون کوه بر سر راه زندگی می‌آیند، اشاره می‌کند.