شمارهٔ ۲۲۵ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند. او با توصیف زلف معشوق که چهره‌اش را پوشانده، از دوری و جدایی احساس غم و اندوه می‌کند. شاعر تلاش می‌کند تا با اشک‌های خود معشوق را ببیند و در این راه در آتش عشق می‌سوزد. همچنین از نارسایی و ناتوانی خود در درک حقیقت عشق می‌گوید و در نهایت به سوختن دل‌های مشتاقان اشاره می‌کند که در جستجوی آن معشوق هستند. شاعر در انتها به گفتگویی اشاره دارد که با معشوق داشته و نشان می‌دهد که عشق و حقیقت او را در آتش شوق و تمنای خود سوزانده است.