شمارهٔ ۲۲۷ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این متن شعری است که به ستایش رحمت و فضل الهی می‌پردازد. شاعر با اشاره به رحمت خداوند که از خشم او سبقت می‌گیرد، از عشق و محبت الهی سخن می‌گوید. او می‌گوید که دل انسان باید بی‌سبب به محبت الهی توجه کند و روح را از باده‌ای که نماد عشق است سیراب کند. همچنین به نور پاکی اشاره کرده که از نور پیامبر (احمد) ناشی می‌شود و در نهایت بر وجود پیشین و همیشگی خداوند تأکید می‌کند، که حتی قبل از آفرینش انسان‌ها وجود داشته است.