شمارهٔ ۷۷ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عارفانی است که با خداوند رابطه‌ای عمیق دارند و از دنیا و امور مادی جدا شده‌اند. آن‌ها در دریای لایزال عشق خدا غرق شده و از قید و بند دنیا رهایی یافته‌اند. این عارفان به دور از خوب و بد، با خداوند همدل هستند و در زندگی روزمره‌یشان، پیرو دستورات پیامبر اسلام هستند. آن‌ها به رغم اینکه ممکن است ظاهراً فقیر به نظر برسند، در حقیقت پادشاهان ملک معنوی هستند و از خودپرستی و خودنمایی فاصله دارند. این عارفان همواره با یاد محبوب خود، خداوند، زندگی می‌کنند و در صلح و رضایت با قضا و قدر الهی هستند. آن‌ها همچون خورشید در روز و ماه در شب، نور و روشنی بخش دنیا هستند و در همه جا وجود دارند.