شمارهٔ ۸۷ کوهی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و وجود الهی است. شاعر به وصف صداهای دلنشین مانند نقاره و سرنا و چنگ و عود می‌پردازد که همه نشان از درک و شهود الهی دارند. او اشاره می‌کند که وجود خداوند ضروری و واجب است و همچنین اینکه عشق به زیبایی او باعث می‌شود که انسان خود را در آینه خود نگاه کند. شاعر از آفرینش و نعره‌ها و شور و شعف ناشی از دیدار خداوند صحبت می‌کند و بیان می‌کند که نور جمال الهی چنان روشنی می‌بخشد که ممکنات را همچون دود پراکنده می‌سازد. همچنین، اشاره‌ای به قدرت جذب الهی و تاثیر آن در وجود انسان دارد.