شمارهٔ ۱۴۱ شمس مغربی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به دنبال احساساتی است که او را از خودش رها کند. او از جذبه و جرعه‌ای می‌گوید که او را بی‌خبر از خود کند و دلتنگی‌اش از خویشتن را بکاهد. او به یاد عزیز مصر (یوسف) می‌افتد و خواهان نجاتی است که از قید بدن رهایی‌اش بخشد. شاعر از ساقی می‌خواهد که با نگاهی مهربانانه به دلش رحم کند تا شاید بتواند از غم درونی‌اش رها شود. او به چشمان ساقی اشاره می‌کند که می‌تواند روح را رهایی بخشد و از دل شکسته‌اش می‌خواهد که بیشتر نشکسته شود. در پایان، او از زلف محبوب می‌خواهد که در حلق جانش بیفتد و او را به آرامش برساند.