غزلیات — شمس مغربی

Name: غزلیات — شمس مغربی
Author: شمس مغربی

شمس مغربی / شمس مغربی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۶ — ورای مطلب هر طالب است مطلب ما
شمارهٔ ۷ — به‌دست خویش چهل صبح بامداد الست
شمارهٔ ۲ — ز روی ذات بر افکن نقاب اسما را
شمارهٔ ۴ — ای جمله جهان در رخ جانبخش تو پیدا‏
شمارهٔ ۳ — بیاور ساقی آن جام صفا را
شمارهٔ ۵ — چه مهر بود که بسرشت دوست در گل ما
شمارهٔ ۱ — خورشید رخت چو گشت پیدا
شمارهٔ ۸ — هیچ دانی که کیستیم و شما
شمارهٔ ۱۶ — ای روی تو مهر و کَون ذرات
شمارهٔ ۹ — بیا در بحر و دریا شو رها کن این من و ما را
شمارهٔ ۱۰ — بیا بر چشم عاشق کن تجلی روی زیبارا
شمارهٔ ۱۲ — چون تافت بر دل من پرتو جمال حبیب
شمارهٔ ۱۳ — ای کرده متجلی رخت از دیده هر خوب
شمارهٔ ۱۱ — ای بلبل جان چونی اندر قفس تن‌ها
شمارهٔ ۱۴ — مرا که لعل لبت ساقی است و جام شراب
شمارهٔ ۱۵ — ای صفات بیکران تو طلسم گنج ذات
شمارهٔ ۱۷ — ای صفاتت حجاب چهره ذات
شمارهٔ ۲۴ — چنان مستم چنان مستم چنان مست
شمارهٔ ۲۰ — ور هزاران جام گوناگون شرابی بیش نیست
شمارهٔ ۲۱ — مهر سر گشته کافتاب کجاست
شمارهٔ ۱۹ — ای از دو جهان نهان عیان کیست
شمارهٔ ۲۳ — ساقی باقی که جانم مست اوست
شمارهٔ ۲۲ — اگر ز روی براندازد او نقاب صفات
شمارهٔ ۱۸ — ای کائنات ذات ترا مظهر صفات
شمارهٔ ۲۶ — دلی که آینه روی شاهد ذات است
شمارهٔ ۲۸ — دل غرقه انوار جمالی و جلالی است
شمارهٔ ۲۷ — بیار ساقی از آن می که هست آب حیات
شمارهٔ ۳۲ — بر آب حیات تو جهان همچو حیاتی است
شمارهٔ ۳۰ — با تو است آن یار دائم وز تو یک دم دور نیست
شمارهٔ ۲۵ — آنچه مطلوب دل و جان است ابا جان و دلست
شمارهٔ ۲۹ — هیچکس را اینچنین یاری که ما را هست نیست
شمارهٔ ۳۱ — هیچ میدانی که عالم از کجاست
شمارهٔ ۳۳ — انکه او دیده جان و دل و نور بصر است
شمارهٔ ۳۴ — حسن روی هر پریرویی ز حسن روی اوست
شمارهٔ ۳۷ — صفا و روشنی کاندرون خانه ماست
شمارهٔ ۳۵ — بیدل و دلدار نتوانم نشست
شمارهٔ ۴۰ — گذشت عهد نبوت و رسید دور ولایت
شمارهٔ ۳۶ — چون رُخَت را هر زمان حُسن و جمالی دیگر است
شمارهٔ ۳۹ — هرآنکه طالب آنحضرت است مطلوب است
شمارهٔ ۳۸ — آنچه کفر است بر خلق، بر ما دین است
شمارهٔ ۴۲ — چو باده چشم تو خوده است دل خراب چراست
شمارهٔ ۴۵ — از دهانش بسخن جز اثری نتوان یافت
شمارهٔ ۴۳ — با منست آنکس که بودم طالب او با منست
شمارهٔ ۴۱ — مرا دلیست کا او را نه انتهاست و نه غایت
شمارهٔ ۴۷ — دل شد اندر پیچ و تاب حلقه گیسوی اوست
شمارهٔ ۴۴ — آنکه او در هر لباسی شد عیان پیداست کیست
شمارهٔ ۴۶ — نهان پیر تو خویش آفتاب رخت
شمارهٔ ۴۸ — ریخت خونم که این شراب من است
شمارهٔ ۵۳ — بیار ساقی باقی بریز بر من حادث
شمارهٔ ۵۴ — چو بحر نامتناهیست دایما موّاج
شمارهٔ ۵۰ — این جوش که از میکده برخاست چه جوش است
شمارهٔ ۴۹ — آنکس که دیده در طلب او مسافر است
شمارهٔ ۵۶ — صبح ظهور دم زد و عالم پدید شد
شمارهٔ ۵۵ — سحرگهی که موذن بفالق الاصباح
شمارهٔ ۵۱ — آنچه جان گفت به دل باز نمی‌یارم گفت
شمارهٔ ۵۲ — این کرد پریچهره ندانم که چه کرد است
شمارهٔ ۶۱ — هر زمان خورشید او از مشرقی سر بر کند
شمارهٔ ۵۷ — گوهری از موج بحر بیکران آمد پدید
شمارهٔ ۵۹ — ساختی از عین خود غیری که عالم این بود
شمارهٔ ۶۰ — بیرون دوید باز ز خلوتگه وجود
شمارهٔ ۵۸ — از جنبش بحر قدم برخاست موجی بی عدد
شمارهٔ ۶۳ — تا که خورشید من از مشرق جان پیدا شد
شمارهٔ ۶۲ — بتم باهر سری هر سو سروکار دگر دارد
شمارهٔ ۶۴ — پا ز حد خویش بیرون نمیباید نهاد
شمارهٔ ۶۵ — نشان و نام مرا روزگار کی داند
شمارهٔ ۶۶ — دل ما هر نفسی مشرب دیگر دارد
شمارهٔ ۶۹ — دلی نداشتم آنهم که بود، یار ببرد
شمارهٔ ۶۸ — دل همه دیده شد و دیده همه دل گردید
شمارهٔ ۶۷ — مَهَت هر لحظه از کو می‌نماید
شمارهٔ ۷۲ — شاه بتان ماه رخان عرب رسید
شمارهٔ ۷۱ — از جنبش این دریا هر موج که برخیزد
شمارهٔ ۷۰ — ز قدت سرو بستان آفریدند
شمارهٔ ۷۳ — جانم از پرتو روی چنان می‌گردد
شمارهٔ ۷۴ — مرا بفقر و فنا افتخار میباشد
شمارهٔ ۷۶ — رخت گرچه چو خورشید فلک مستور می‌باشد
شمارهٔ ۷۵ — رخت هر دم جمالی مینماید
شمارهٔ ۷۸ — دلی که با رخ زلف تو همنشین باشد
شمارهٔ ۷۷ — چون عکس رخ دوست در آینه عیان شد
شمارهٔ ۷۹ — بی نقاب آن جمال نتوان دید
شمارهٔ ۸۰ — نهان بصورت اغیار یار پیدا شد
شمارهٔ ۸۳ — اگر ز جانب ما ذلت و نیاز نباشد
شمارهٔ ۸۴ — مرا دلیست که در وی بغیر دوست نگنجد
شمارهٔ ۸۵ — رخ زیبای تو را آینه ای میباید
شمارهٔ ۸۷ — می حدیثی از لب ساقی روایت می کند
شمارهٔ ۸۸ — سلطان، سرِ تخت شهی کرد تنزّل
شمارهٔ ۸۲ — مست ساقی خبر از حام و سبوئی دارد
شمارهٔ ۸۶ — ز دریا موج گوناگون برآمد
شمارهٔ ۸۱ — دلی دارم که در روی غم نگنجد
شمارهٔ ۹۳ — مینماید هر زمانی روئی از ابرویی دگر
شمارهٔ ۹۵ — دیده سرگردان و نور دیده دایم در نظر
شمارهٔ ۸۹ — بی پرتو رخسار تو پیدا نتوان شد
شمارهٔ ۹۰ — دل من هر نفسی از تو تجلّی طلبد
شمارهٔ ۹۱ — دل از بند من بیدل رها شد
شمارهٔ ۹۲ — ایجمال تو در جهان مشهور
شمارهٔ ۹۴ — از سوادالوجه فی الدارین اگر داری خبر
شمارهٔ ۹۶ — ای حسن ترا دیده ما گشته به دیدار
شمارهٔ ۹۸ — اندر آمد ز در خلوت ما یار سحر
شمارهٔ ۹۹ — ای آخر هر اول و ای اول هر آخر
شمارهٔ ۱۰۰ — نخست دیده طلب کن پس آنگهی دیدار
شمارهٔ ۱۰۴ — دلا گر دیده ای داری بیا بگشا بدیدارش
شمارهٔ ۱۰۳ — طریق مدرسه و رسم خانقاه مپرس
شمارهٔ ۱۰۲ — میکند بر دل تجلی مهر رویش هر نفس
شمارهٔ ۱۰۱ — نیست پنهان حق ز چشم مردمان و حق شناس
شمارهٔ ۹۷ — میفرستد هر زمانی دوست پیغامی دگر
شمارهٔ ۱۰۵ — دل من آیینه تست مصفا دارش
شمارهٔ ۱۰۷ — او چون فکند خویش تو خود را میفکنش
شمارهٔ ۱۱۰ — تا شراب عشق از جام ازل کردیم نوش
شمارهٔ ۱۰۸ — مرا از رویِ هر دلبر، تجلّی می‌کند رویش
شمارهٔ ۱۰۹ — نقشی به بست دلبر من بر مثال خویش
شمارهٔ ۱۱۱ — بیا که کرده ام از نقش غیر آینه پاک
شمارهٔ ۱۰۶ — مرا ز من بستان دلبرا بجذبه خویش
شمارهٔ ۱۱۲ — تویی خلاصهٔ ارکانِ اَنجُم و افلاک
شمارهٔ ۱۱۴ — بر دل ریشم لبت دارد بسی حق نمک
شمارهٔ ۱۱۳ — نظرت فی رمقی نظره فصا ز فداک
شمارهٔ ۱۱۵ — زهی ساکن شده در خانه دل
شمارهٔ ۱۱۸ — ما جام جهان نمای ذاتیم
شمارهٔ ۱۱۶ — اگرچه پادشه عالمم گدای توام
شمارهٔ ۱۱۷ — ما سالها مقیم در یار بوده ایم
شمارهٔ ۱۲۰ — تا مهر تو دیدیم، ز ذرّات گذشتیم
شمارهٔ ۱۱۹ — هر سو که دویدیم همه سوی تو دیدیم
شمارهٔ ۱۲۸ — یار تا من هستم از خود با خبر نگذاردم
شمارهٔ ۱۲۲ — از خانقه و صومعه و مدرسه رستیم
شمارهٔ ۱۲۴ — گه از روی تو مجموعم گه از زلفت پریشانم
شمارهٔ ۱۲۷ — ما از میان خلق کناری گرفته ایم
شمارهٔ ۱۲۱ — بر دو عالم پادشاهی میکنم
شمارهٔ ۱۲۶ — معنی حسن تو در صورت جان میبینم
شمارهٔ ۱۲۵ — ز چشم مست ساقی من ‌‌‌‌‌خرابم
شمارهٔ ۱۲۳ — ما مست و خراب چشم یاریم
شمارهٔ ۱۲۹ — من که در صورت خوبان همه او می‌بینم
شمارهٔ ۱۳۰ — منم که روی ترا بی‌نقاب می‌بینم
شمارهٔ ۱۳۳ — صنما هر نفسی در گذرت می‌بینم
شمارهٔ ۱۳۲ — دیده وام گشته از تو برویت نگرم
شمارهٔ ۱۳۵ — دلبری دارم که در فرمان او باشد دلم
شمارهٔ ۱۳۴ — گه چو چنگم و گاه چو نی بنوازم
شمارهٔ ۱۳۶ — ای روی تو در حجاب کَونین
شمارهٔ ۱۳۱ — ما از ازل مقامر و خمار آمدیم
شمارهٔ ۱۴۰ — ز چشم من توئی در جمال خود نگران
شمارهٔ ۱۴۳ — گنج های بینهایت یافتم در کنج جان
شمارهٔ ۱۴۲ — دلی دارم که باشد جای جانان
شمارهٔ ۱۴۴ — ایدوست بیا بر نظر ما نظری کن
شمارهٔ ۱۴۱ — کو جذبه که آن بستاند مرا از من
شمارهٔ ۱۳۷ — ای نهان در ذات پاکت ذات کَون
شمارهٔ ۱۳۸ — ار رخت پنهان بنور خویشتن
شمارهٔ ۱۳۹ — خود پرستی پیشه دارد روز و شب
شمارهٔ ۱۴۹ — بیا ز چهره خوبان جمال خود را ببین
شمارهٔ ۱۵۰ — گفتمش خواهم که بینم مر ترا ای نازنین
شمارهٔ ۱۵۱ — ای همه صفات من آینه صفات تو
شمارهٔ ۱۴۸ — پیش و قد ریش از سر و گلستان دم مزن
شمارهٔ ۱۴۵ — قطره ائی از قعر دریا دم مزن
شمارهٔ ۱۴۶ — چه ساقی است که مست مدام اوست جهان
شمارهٔ ۱۴۷ — ایدل اینجا کوی جانان است از جان دم مزن
شمارهٔ ۱۵۲ — هیچکسی به خویشتن ره نبرد به سوی او
شمارهٔ ۱۶۰ — منم ز یار نگارین خود جدا مانده
شمارهٔ ۱۵۸ — آن که خود را مینماید در رخ خوبان چو ماه
شمارهٔ ۱۵۳ — آنکه عمری در پی او می‌دویدم سو‌ به سو
شمارهٔ ۱۵۶ — بیا دلا به کجا خورده‌ای شراب بگو
شمارهٔ ۱۵۵ — عشق من حسن ترا درخور اگر هست بگو
شمارهٔ ۱۵۴ — صفت و شکل و دهانش بزبان هیچ مگو
شمارهٔ ۱۵۹ — لب ساقی مرا هم نقل و هم جام است و هم باده
شمارهٔ ۱۵۷ — آن مرغ بلند آشیانه
شمارهٔ ۱۶۶ — چو تافت بر دل و بر جانم آفتاب تجلی
شمارهٔ ۱۶۳ — مرا آن لبت خندان تازه
شمارهٔ ۱۶۱ — ای در پس هر لباس و پرده
شمارهٔ ۱۶۴ — آنچه میدانم از آن یار بگویم یا نه
شمارهٔ ۱۶۸ — سبو بشکن که آبی‌، نی سبویی
شمارهٔ ۱۶۷ — زد حلقه دوش بر دل ما یار معنوی
شمارهٔ ۱۶۲ — آغاز مشتریست ببازار آمده
شمارهٔ ۱۶۵ — ز چشم من چو تو ناظر به حسن خویشتننی
شمارهٔ ۱۷۴ — مرا به خلوت جان دلبریست پنهانی
شمارهٔ ۱۷۲ — تو نگارا به لطافت همگی جان و دلی
شمارهٔ ۱۷۳ — جنون فوق عایات الجنونی
شمارهٔ ۱۶۹ — پیش شیران دعوی شیری مکن چون روبهی
شمارهٔ ۱۷۱ — دارد نشان یارم هر دلبری و یاری
شمارهٔ ۱۷۵ — چو نیست چشم دلت تا جمال او بینی
شمارهٔ ۱۷۶ — چه باده است که مست است میفروش از وی
شمارهٔ ۱۷۰ — ای دیده بگو از چه سبب مست و خرابی
شمارهٔ ۱۷۷ — تو میخواهی که تا تنها تو باشی
شمارهٔ ۱۷۸ — تا تو اندر مراتب عددی
شمارهٔ ۱۸۲ — چه باشد اگر زانکه تو گاه گاهی
شمارهٔ ۱۸۱ — دوش ان صنم بیگانه‌وش بگذشت بر من چون پری
شمارهٔ ۱۷۹ — رخ دلدار را نقاب توئی
شمارهٔ ۱۸۳ — ای حسن تو در آیینه صورا و معنی
شمارهٔ ۱۸۰ — شهدتُ فیک جمالاً فنيتُ فیه بِذاتي
شمارهٔ ۱۸۴ — تو ز مائی ولی ما را ندانی
شمارهٔ ۱۸۹ — ای درخشان ز رخت مهر سپهر عالی
شمارهٔ ۱۸۵ — ای آفتاب رویت هرسو فکنده تابی
شمارهٔ ۱۸۶ — منم مست از لب ساقی نه از می
شمارهٔ ۱۹۰ — آنکه جان یابم از از انفاس خوشش هر نفسی
شمارهٔ ۱۹۲ — دلا چرا تو چنین بیقرار و مضطربی
شمارهٔ ۱۸۷ — ای هر نفس تافته بر دل ز‌ تو نوری
شمارهٔ ۱۸۸ — صنما چرا نقاب از رخ خود نمیگشائی
شمارهٔ ۱۹۱ — ترا که دیده نباشد نظر چگونه کنی