شمارهٔ ۴ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و غم عمیق خود سخن می‌گوید و احساس تنهایی و بی‌کسی را به تصویر می‌کشد. او مانند نی با ناله‌های خود خو گرفته و تنها پر از غم و درد است. در دلش دوستی دلسوز نمی‌بیند و مرگ را به عنوان تنها راه آزادی و آسایش می‌داند. شمع وجودش از سوختن در بزم دوستانش زنده است، اما در پس این روشنی، فنا و زوال خود را مشاهده می‌کند. او خود را به عنوان حبابی می‌بیند که از زندگی‌اش بریده و مانند غنچه‌ای پژمرده که در بهار، عطر و صفای خود را از دست داده است. آرزوهای جوانی‌اش به باد رفته و او آرزوی مرگ را از خدای خود خواستار است. در نهایت، به این نکته می‌رسد که در جهانی که کسی به او دلسوزی نمی‌کند، خود باید به غم و اندوه خویش بپردازد.