شمارهٔ ۸ مهستی گنجوی
مهستی گنجوی / غزلیات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
کاشکی انگشتوانش بودمی
تا در انگشتش همی فرسودمی
تا هر آنگاهی که تیر انداختی
خویشتن را کج بدو بنمودمی
تا به دندان راست کردی او مرا
بوسهای چند از لبش بربودمی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر آرزو دارد که میتوانست انگشت او باشد تا به نشانه عشق، همیشه در کنار او باشد. زمانی که معشوق تیر عشق را به سمت او پرتاب میکند، او خود را به گونهای نشان میدهد که توجه او را جلب کند. همچنین اگر او به او نزدیک شود، شاعر میخواهد از لبان او بوسهای بگیرد.