شمارهٔ ۱۲۰ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این اشعار، شاعر به شدت به معشوق خود وابسته است و به نوعی از او تعهد می‌کند که حتی در مقابل رنج و خواری، حاضر نیست به کسی غیر از او بها دهد. او به زیبایی‌های معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی یک تار موی او را هم به هیچ چیز دیگر نمی‌دهد و در نهایت بر این باور است که در کنار معشوق باید در آرامش باشد، حتی اگر به درد و سختی منجر شود.