شمارهٔ ۱۳۵ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

مؤذن پسری زیبا و جوان است که از رنگ چهره‌اش می‌توان به لطافت و تازگی او پی برد. وقتی صدای خوش او بلند می‌شود، مانند درخت سرو در باغ در حال نماز به سمت او می‌آید.