شمارهٔ ۱۶۴ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به توصیف زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش می‌پردازد. او می‌گوید که دندان‌هایش مانند شکر و چهره‌اش شبیه گل نیستند و از این رو به خود می‌بالد. همچنین، دل شاعر به خاطر مژه‌های معشوق مجروح و پاره شده است، اما او این درد را زشت نمی‌داند و به این نتیجه می‌رسد که زیبایی معشوق به اندازه‌ای هست که ارزش این رنج را دارد.