شمارهٔ ۱۶۵ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به رشته ای اشاره می‌کند که به زیبایی و ارزش لعل (سنگ قیمتی) می‌ماند و با باد هم‌راستا است. او می‌گوید عمر انسان مانند سوزن بسیار کوتاه است و از شخص می‌پرسد چرا از آب زندگی برای شستشوی خود استفاده نکرده و خود را پاک و زنده نکرده است. به عبارتی، شاعر به اهمیت بهره‌وری از زندگی و استفاده از فرصت‌ها اشاره می‌کند.