شمارهٔ ۱۶۶ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این مصراع، گوینده با بت خود (معبود) گفتگویی دارد. او می‌گوید که معبود از او خسته شده و معبود پاسخ می‌دهد که این درست است. سپس معبود از او می‌خواهد تا آنچه را که در آغاز بود، نازل کند و گوینده می‌پرسد که آیا چیز دیگری هم هست که معبود مجدداً تایید می‌کند. این گفت و گو به نوعی نشان‌دهنده جدایی و فاصله عاطفی میان گوینده و معبودش است.