شمارهٔ ۱۶۹ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و تازگی چهره‌ی محبوبش در بهار اشاره می‌کند و بیان می‌کند که وقتی با او است، احساس سرخوشی و شادی دارد، اما وقتی با دیگران است، خود را در حالتی مست و غافل حس می‌کند. همچنین، از بداقبالی خود می نالد و می‌گوید که اگر نه، محبوبش چنین سختی‌ها را به او تحمیل نمی‌کرد.