شمارهٔ ۵۳ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به غم و اندوه ناشی از فقر و جدایی اشاره می‌کند. او می‌گوید که این غم همچون دودی از آتش جدایی برمی‌خیزد. او از شنونده می‌خواهد که اگر نمی‌تواند گریه نکند، حداقل منتظر ظهور روشنی و امیدی باشد که از این گریه و اندوه به وجود خواهد آمد، مانند شعله‌ای که از شمع روشن می‌شود.