شمارهٔ ۶۱ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر این است که هر چیزی نیاز به شرایط و زمان مناسب دارد. وقتی سنبل (نماد زیبایی و خوشبویی) هنوز به گل ننشسته و عطرش را پخش نکرده، یا باد سحری (چیزی تازه و زیبا) نمی‌تواند آن را آزاد کند. همچنین، حتی اگر زاهدی با تجربه و باتقوا تو را ببیند، این وضعیت درونی‌ات نمی‌تواند تغییر کند و در واقع، کسی نمی‌تواند تو را از مسیری که انتخاب کرده‌ای دور کند. این شعر اشاره به مفهوم آزادی و جدایی از قضاوت‌های دیگران دارد.