شمارهٔ ۹۱ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، راوی شخصی مست را در راه می‌بیند و به او نزدیک می‌شود. او دست مست را می‌گیرد، اما بعدها از آن روز هیچ یادش نمی‌آید و فقط می‌داند که آن لحظه وجود داشته است.