شمارهٔ ۹۶ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در بستان، دیروز از غم و ناله خود می‌گذشتم و بر حال خود می‌گریستم. ناگهان، گلی سرخ آمد و دامن من را چاک زد و با دل‌تنگی به صورت خود نگاه کردم که تمام پیراهنم را به خون آغشته کرده بود.