رباعی شمارۀ ۱۱۰ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به توصیف لحظه‌ای پرداخته که در پی سوگند و قولی که داده، از شرم عرق بر چهره‌اش نشسته است. در این حال، شخصی که به او نگاه می‌کند، با لبخند بر چهره‌اش، به طعنه به او می‌خندد و باعث می‌شود که رنگ چهره‌اش زرد شود. در نهایت، تصویر چهره‌اش در دندان‌های او منعکس می‌شود.