رباعی شمارۀ ۱۴۱ مهستی گنجوی
مهستی گنجوی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دی خوش پسری بدیدم اندر زوزن
گو لاف زنی ز خوبرویان زو زن
او بر دل من رحم نکرد و زن کرد
خود داد منش، همی ستاند زو زن
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر از زیبایی پسری صحبت می‌کند که در روزن (پنجره) دیده است. او به طرف مقابل می‌گوید که اگر قرار است از زیبایی‌ها سخن بگوید، باید از او فاصله بگیرد. این پسر بر دل شاعر رحم نمی‌کند و با زیبایی‌اش او را تحت تأثیر قرار می‌دهد، به طوری که خود شاعر هم بر دلش رحم نمی‌کند و از این موقعیت لذت می‌برد.