رباعی شمارۀ ۳۸ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گوینده خود را به صورت نمادین به عناصر طبیعی و احساسات وابسته به عشق و بندگی توصیف می‌کند. او خود را به آب رود تشبیه می‌کند که در وجود محبوبش جاری است، به آتشی که در دلش شعله‌ور است، به خاکی که به زیر پای معشوق می‌افتد و به بادی که عطر محبوب را به او می‌رساند. این توصیف‌ها نشان‌دهنده‌ی عمیق‌ترین احساسات عشق و وابستگی او به محبوب است.