رباعی شمارۀ ۷۹ مهستی گنجوی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر به تأثیر عشق و زیبایی می‌پردازد. او می‌گوید که عشق مثل آتشی در دلش روشن شده و زیبایی معشوق در نظرش مانند آبی درخشان است. وقتی او به زلف‌های خود می‌نگرد و می‌بیند که در هم پیچیده‌اند، فکر می‌کند که این وضعیت و بی‌خبری از عشق او باعث این آشفتگی شده است.