شمارهٔ ۱۱ منوچهری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی و شکوه دنیای هستی اشاره می‌کند. او از چرخش زمان و خوشی‌ها و بدبختی‌ها سخن می‌گوید، و به بهشت اشاره می‌کند که رغم زیبایی‌اش، نمی‌تواند نعمت‌های واقعی را در خود جای دهد. به توصیف سیمای معشوقان و زیبایی‌های آن‌ها می‌پردازد و دنیای پر زرق و برق را همچون صحنه‌ای از بازی‌های آسمانی توصیف می‌کند. در پایان هم به بزرگی و جود و کرم سلاطین و شاهان اشاره می‌کند و از نثار محبت‌ها و بخشش‌های آن‌ها یاد می‌کند.