شمارهٔ ۱۴ منوچهری
منوچهری دامغانی / قصاید و قطعات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
می بر کف من نه که طرب را سبب اینست
آرام من و مونس من روز و شب اینست
تریاق بزرگست و شفای همه غمها
نزدیک خردمندان می را لقب اینست
بی می نتوان کردن شادی و طرب هیچ
زیرا که بدین گیتی اصل طرب اینست
معجون مفرح بود این تنگدلان را
مر بی سلبان را به زمستان سلب اینست
ای آنکه نخوردستی می گر بچشی زان
سوگند خوری، گویی: شهد و رطب اینست
می‌گیر و عطا ورز و نکو گوی و نکو خواه
اینست کریمی و طریق ادب اینست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به اهمیت و شادی‌آفرینی شراب اشاره می‌کند و می‌گوید که می‌تواند سبب آرامش و خوشی در زندگی باشد. او معتقد است که برای دستیابی به شادی و لذت در زندگی، نوشیدن می ضروری است، زیرا این دنیا برای خوشی‌ها بر می‌گردد. همچنین، شاعر به خردمندان اشاره می‌کند که می را دارویی بزرگ برای درمان غمها می‌دانند. او از کسانی که تا به حال شراب نچشیده‌اند می‌خواهد که یک بار امتحان کنند، زیرا طعم آن را همچون شهد شیرین حس خواهند کرد. در نهایت، دعوت به بخشندگی و نیک‌خواهی را تجویز می‌کند که نمایانگر ادب و کریمی است.