شمارهٔ ۱۸ منوچهری
منوچهری دامغانی / قصاید و قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
به فال نیک و به روز مبارک شنبد
نبیذگیر و مده روزگار نیک به بد
به دین موسی امروز خوشترست نبیذ
بخور موافقتش را نبیذ نو شنبد
اگر توانی یکشنبد از صبوحی کن
کجا صبوحی نیکو بود به یکشنبد
طریق و مذهب عیسی به بادهٔ خوش ناب
نگاهدار و مزن بخت خویش را به لگد
به روزگار دوشنبد نبیذ خور به نشاط
به رسم موبد پیشین و موبدان موبد
بگیر روز سه‌شنبد به دست بادهٔ ناب
بخور که خوب بود عیش روز سه شنبد
چهارشنبه که روز بلاست باده بخور
به ساتگینی می‌خور به عافیت گذرد
به پنجشنبه که روز خمار می زدگیست
چو تلخ باده خوری راحتت فزاید خود
پس از نماز دگر روزگار آدینه
نبیذ خور که گناهان عفو کند ایزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این متن به نوشیدن نبیذ (شرابی غیر الکلی) در روزهای مختلف هفته اشاره شده و توصیه‌هایی برای مصرف آن ارائه می‌شود. نویسنده به خوبی روزهای مختلف را با ویژگی‌های خاصشان توصیف می‌کند. در روز شنبه و یکشنبه، نوشیدن نبیذ به عنوان خوشایند و مطلوب معرفی شده است. روز دوشنبه به شادی و نشاط اختصاص دارد و باید در آن نبیذ نوشید. روز سه‌شنبه نیز زمانی مناسب برای نوشیدن باده ناب است. همچنین اشاره می‌شود که چهارشنبه به عنوان روز بلا و پنجشنبه به عنوان روز خمار شناخته می‌شوند. در نهایت، روز جمعه (آدینه) به عنوان فرصتی برای نوشیدن نبیذ و طلب آمرzig است. این متن به نوعی به فرهنگ نوشیدن مختص روزها و تاثیر آن بر روحیه و عافیت اشاره دارد.