شمارهٔ ۱۹ منوچهری
منوچهری دامغانی / قصاید و قطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
جز به چشم عظمت هر که درو در نگرد
مژه در دیدهٔ او خار مغیلان گردد
گر نسیم کرمش بر در دوزخ به جهد
هاویه خوبتر از روضهٔ رضوان گردد
هنرش هست فراوان گهرش هست نکو
چون شجر نیک بود میوه فراوان گردد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به عظمت و زیبایی خداوند اشاره دارند. بیان میشود که تنها افرادی که به عظمت او نگاه کنند، میتوانند زیباییهایش را دریابند. اگر نسیم رحمت او نیز به دوزخ بوزد، آنجا بهشت را تحتالشعاع قرار میدهد. همچنین، توصیف میشود که هنر و زیباییهای خداوند بینظیر و فراوان است، مانند درختی نیکو که میوههایش نیز بسیار خوب و فراوان میشوند.