شمارهٔ ۷۹ منوچهری
منوچهری دامغانی / قصاید و قطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
نوای تو ای خوب ترک نوآیین
درآورد در کار من بینوایی
رهی گوی خوش، ورنه بر راهوی زن
که هرگز مبادم ز عقشت رهایی
ز وصفت رسیده‌ست شاعر به شعری
ز نعتت گرفته‌ست راوی روایی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به زیبایی و جذابیت یک معشوق اشاره دارد که شاعر از آن الهام گرفته و در حین بیان احساساتش، به رنج و نیاز خود نیز اشاره می‌کند. شاعر از همسرش درخواست می‌کند که راه را برای او هموار کند و همچنین به بقیه می‌گوید که از توصیف عشق او شعرهایی سروده شده است. در کل، شعر ترکیبی از عشق، نیاز و زیبایی شناسی است.