شمارهٔ ۱۱۴ - چون بدیدم به دیده تحقیق مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بررسی دنیا و گذرایی آن می‌پردازد. شاعر با درک فناپذیری جهان، به مردان نیک توصیه می‌کند که در حجاب حیا زندگی کنند. او از بی‌عدالتی آسمان و درد دل‌های خود سخن می‌گوید و احساس آرامش را در زیر سبزهای طبیعت می‌بیند. شاعر به بیماری روحی خود اشاره می‌کند و از خداوند شکر می‌گذارد. او در خانه توبه، داروی صدق را می‌طلبد و زبانی که قبلاً در مدح پادشاهان سخن گفته، الآن به ستایش خداوند معطوف شده است. در نهایت، شاعر از آسودگی و آزادی خود صحبت کرده و می‌گوید که وقت آن است که به دعا و عبادت بپردازد.