شمارهٔ ۲۶ - پیشگوئی منجم مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر به تفکر درباره عمر و گذر زمان می‌پردازد. او بیان می‌کند که با وجود گذشت هشتاد سال از عمرش، هنوز به دوستی و امید زندگی دل بسته است. شاعر به یادآوری می‌آید که در دنیای فانی، هیچ‌چیزی پایدار نیست و از دست رفتن زندگی را می‌بیند. او به زوال جوانی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که وقتی پیری به سراغش آمده، قدرت و انرژی جوانی‌اش را درک نکرده است. در نهایت، شاعر نسبت به آینده و عمر باقی‌مانده‌اش بی‌اهمیتی نشان می‌دهد و از اینکه روزی روزگار او را از زیبایی‌های زندگی محروم می‌کند، نگران است.