شمارهٔ ۳۲ - دیده نرگس مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر شب تصمیم به سفر دارد و ناگهان نسیم صبحگاهی با بویی خوش از مشک و گل سرخ می‌وزد. سپس معشوق او، که مانند خورشید درخشنده است، از اتاقش بیرون می‌آید و حضورش با زیبایی و روشنی خاصی تصویر شده است. این لحظه به قدری دلنشین و تاثیرگذار است که شاعر به تشبیه چشم‌های معشوق با نرگس می‌پردازد.