شمارهٔ ۸۸ - از بخت همیشه سرنگونم مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر به بیان ناامیدی و رنج خود می‌پردازد. او خود را در افقی از بدبختی و بی‌عدالتی می‌بیند و به تقدیر سرنوشت شومش معترض است. احساس می‌کند که در زندگی به خاطر مقام و موقعیت خود از دیگران کمتر است و هر روز بر درد و اندوه او افزوده می‌شود. او از چرخ روزگار می‌خواهد که دیگر او را آزمایش نکند و در تنگی زندگی، همچون مار در زنجیر احساس خفقان می‌کند. در این شرایط سخت و سرد زمستان، ترس از جنون او را رنج می‌دهد. شاعر در پایان، با قدردانی از خداوند که او را از دیدن پایین‌ترین طبقات جامعه محفوظ داشته، به نوعی امید به بهبود وضع خود دارد.