شمارهٔ ۸۹ - نداند حقیقت که من کیستم مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناملایمات زندگی و غم‌های پی‌درپی خود سخن می‌گوید. او از این که در زندگی هیچ سودی نمی‌بیند و به طور بیهوده در حال گذران عمر است، ابراز نارضایتی می‌کند. همچنین، زمانی که به مهربانی صحبت می‌کند، نمی‌داند چه جوابی به تقاضای او بدهد و احساس می‌کند تقدیر بدی داشته و به همین خاطر ناراحت است. او اشاره می‌کند که سرنوشتش نمی‌داند که او حقیقتاً چه کسی است و این ناهمخوانی بین وجود او و تصور دنیا باعث غم او شده است.