شمارهٔ ۱۵۱ مسعود سعد سلمان

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از عشقی صحبت می‌کند که به شدت دلش را تسخیر کرده است. این عشق او را مست و سرمست کرده و به سمت رفتن سوق داده است. شاعر نگران است که این حالت سرمستی او را به سیاهی و بدبختی ببرد، چرا که عشق مانند گلی است که لباس و رنگ خود را می‌درد و به آن آسیب می‌زند.