شمارهٔ ۱۹ میلی
میلی / غزلیات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
برده از راه، فریبنده نگاه که ترا؟
راه خلقی زده ای، تا زده راه که ترا؟
ای به هر چشم زدن ساخته صد خانه، سیاه
کرده بر هم زده، مژگان سیاه که ترا؟
زلف را سلسله جنبان بلا می کردی
تا درین سلسله انداخته آه که ترا؟
از حیا هیچ نمی آمدی از خانه برون
کرده بی تاب، هوای سر راه که ترا؟
همچو میلی شده حال تو بدین گونه سیاه
که به خاطر گذرد خال سیاه که ترا؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شعر به زیبایی به توصیف جذابیت و فریبندگی معشوق پرداخته است. شاعر از تأثیر نگاه معشوق بر دیگران و درد و بلایی که وجود او ایجاد کرده سخن گفته است. او اشاره می‌کند که معشوق با زلف و مژگانش، دل‌ها را آشفته کرده و خود نیز از حیا دور شده و بدون نگرانی در خیابان‌ها می‌گردد. دلیلی ندارد که به خاطر محبوبش دچار غم و اندوه شود، چرا که زیبایی و سیاهی او در دل شاعر حک شده است. در نهایت، شاعر با اشاره به اشکالی شدن حال خود، به عشق و زیبایی معشوق اشاره می‌کند.