شمارهٔ ۳۶ میلی
میلی / غزلیات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
در ایّام روزه به از روز ما شب
که خورشید من بر نهار است تا شب(؟)
خوشم با سیه‌روزی خود که گاهی
در اندیشه افتم که روز است یا شب
درین روزه، پا بسته روزهایم
که باشد گریزان ازین روزها شب
مدام از چه در فکر روز فراقم
به آه دمادم کنم روز را شب
معاذاللّه از روز سختی که خلقی
چو میلی بخواهند با صد دعا شب
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به روزه‌داری اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در ایام روزه، شاید شب بهتری باشد. او از خورشید و روزهای سختی که دارد می‌گوید و در عین حال گاهی به این فکر می‌افتد که آیا واقعا روز است یا شب. شاعر احساس می‌کند که در این روزها گرفتار و محدود است و از روزهای خود رنج می‌برد. او در ذهنش روز را به شب تبدیل می‌کند و از دعا و نیایش در چنین روزهایی حرف می‌زند.