شمارهٔ ۷۲ میلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر وضعیت غم‌انگیز و بی‌حالی خود را توصیف می‌کند. او از چمنی سخن می‌گوید که هیچ بویی از گل و غنچه ندارد و حالتی دلگیر دارد. یار او از او می‌پرسد که چرا با کسی دیگر صحبت نمی‌کند، ولی او در احساس تنهایی و ناامیدی غرق است. کسی که باید در کنار او باشد، به او بی‌توجهی کرده و به خاطر خنده بر گریه‌اش، کم‌حوصله است. شاعر بیان می‌کند که به جز یار خود، کسی حاضر به همراهی‌اش نیست و ناامیدی او به حدی است که دیگر آرزویی ندارد. در نهایت، او به این نتیجه می‌رسد که دوستی واقعی وجود ندارد و هر چه هست، خالی از میل و آرزوست.