شمارهٔ ۹۹ میلی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به بیان احساسات عمیق و دردناکی می‌پردازد که ناشی از عشق و جدایی است. او می‌گوید که غم و درد او هیچ درمانی ندارد و زهر و شربت را از هم تمییز نمی‌دهد. شاعر از عشق و وصل سخن می‌گوید و می‌خواهد حال خود را بیان کند، اما می‌داند که اگر کسی غیر از او بخواهد درباره عشق صحبت کند، هیچ ارتباطی با احساسات او ندارد. او همچنین به آشنایی و زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر صد بار هم رابطه‌اش را تازه کند، باز هم آن خونسردی و بی‌تفاوتی معشوق را احساس می‌کند. در پایان، شاعر از گلرخان می‌خواهد که به درد دلش گوش دهند، چرا که هیچ‌کس نمی‌تواند حال او را بهتر از خود او درک کند.