شمارهٔ ۱۰۳ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر احساسات عمیق غم و عشق را بیان می‌کند. او از درد و رنجی که به خاطر دوری محبوبش متحمل می‌شود، سخن می‌گوید. او خود را به ناخن غم تشبیه کرده و از زحمات و تلاش‌هایش برای رسیدن به معشوق، مانند فرهاد که کوه را می‌تراشد، یاد می‌کند. شاعر همچنین از زیبایی محبوب و تأثیر آن بر روح و جانش می‌گوید و به شدت ابراز نیاز و عطشی برای وصل او دارد. در نهایت، او به بیان خستگی و ناکامی در این راه می‌پردازد و به نوعی نشان می‌دهد که عشقش فقط در صحبت و خیالاتش باقی مانده است.