غزلیات — دیوان کمپانی غروی اصفهانی

Name: غزلیات — دیوان کمپانی غروی اصفهانی
Author: محمدحسین غروی اصفهانی

محمدحسین غروی اصفهانی / دیوان کمپانی

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — ای شمع جهان افروز بیا
شمارهٔ ۵ — صهبای خم تو خرابم کرد
شمارهٔ ۳ — ای مرهم سینۀ خستۀ ما
شمارهٔ ۲ — ای خاک درت جام جم ما
شمارهٔ ۴ — در عشق تو شهرۀ آفاقم
شمارهٔ ۶ — عمریست که دست و گریبانم
شمارهٔ ۹ — تا نخل امیدم را تو بری
شمارهٔ ۷ — مهر تو رسانده بماه مرا
شمارهٔ ۸ — ای بستۀ بند هوی و هوس
شمارهٔ ۱۰ — هر کس که بعهد وفا نکند
شمارهٔ ۱۱ — آن دل که بیاد شما نبود
شمارهٔ ۱۳ — هر کس خط و خال تو می جوید
شمارهٔ ۱۲ — چشمی که ز عشق نمی دارد
شمارهٔ ۱۴ — با نیک و بد دنیا خوش باش
شمارهٔ ۱۹ — هر کس بتو دست تولی زد
شمارهٔ ۱۵ — افسوس که گوهر نفس نفیس
شمارهٔ ۱۸ — یار آنچه بسینۀ سینا کرد
شمارهٔ ۲۰ — ای بسته دل اندر خوان طمع
شمارهٔ ۲۲ — ای تاب و توانم را برده
شمارهٔ ۱۷ — برقی از غمزۀ مستی زد
شمارهٔ ۱۶ — آن سینه که مهر تو مه دارد
شمارهٔ ۲۱ — ای محور دایره ملکوت
شمارهٔ ۲۹ — تا گوهر عشق اندوخته‌ام
شمارهٔ ۲۴ — رسوای زمانه «زبانم» کرد
شمارهٔ ۲۵ — آن کیست که بستۀ بند تو نیست
شمارهٔ ۳۰ — از یار نیاز ندیده کسی
شمارهٔ ۲۳ — ای داغ تو لالۀ باغ دلم
شمارهٔ ۲۸ — هرجا که بسوی تو می بینم
شمارهٔ ۲۶ — گر باده دهد بر باد مرا
شمارهٔ ۲۷ — از نرگس مست تو مخمورم
شمارهٔ ۳۱ — تنها نه منم به کمند هوا
شمارهٔ ۳۳ — از هر گل شور نروید گل
شمارهٔ ۳۵ — آن دل که ز عشق چه غنچه شکفت
شمارهٔ ۳۲ — آن سینه که تیر ترا هدفست
شمارهٔ ۳۴ — بخدا که ز غیر تو بیزارم
شمارهٔ ۳۸ — از عشق تو اندر تاب و تبم
شمارهٔ ۳۷ — ای در طلبت همه عالم گم
شمارهٔ ۳۶ — تا رایت عشق افراخته ام
شمارهٔ ۴۶ — ای روح روان تند مرو وامش رویدا
شمارهٔ ۴۱ — تا بی خبری ز ترانۀ دل
شمارهٔ ۴۰ — از جان بگذر جانان بطلب
شمارهٔ ۴۲ — به سامانی رسان یارا سر سودایی ما را
شمارهٔ ۴۴ — جانفشانی بکن ار می طلبی جانان را
شمارهٔ ۴۵ — دلبرا گر بنوازی بنگاهی ما را
شمارهٔ ۳۹ — ای روی تو قبلۀ حاجاتم
شمارهٔ ۴۳ — فروغ حسن تو داده است چشم بینا را
شمارهٔ ۴۸ — تبارک الله از آن طلعت چو ماه و تعالی
شمارهٔ ۵۲ — از تو بیداد وز من ناله و فریاد خوش است
شمارهٔ ۵۴ — دلی که شیفتۀ روی آن پریزاد است
شمارهٔ ۵۰ — کعبۀ کوی تو رشک خلد برین است
شمارهٔ ۴۹ — ای که ز خوبی نصیب یافته حد نصاب
شمارهٔ ۴۷ — من ز مجنون و تو در حسن سبق برده ز لیلی
شمارهٔ ۵۳ — مذمت عاشقان ز پستی همت است
شمارهٔ ۵۱ — صبح ازل از مشرق حسن تو دمیده است
شمارهٔ ۵۵ — هرچه آید بسر ما همه از دوری تو است
شمارهٔ ۵۸ — جز غمت سر سویدای مرا رازی نیست
شمارهٔ ۵۷ — براستان که سر من بر آستانۀ تست
شمارهٔ ۶۱ — تا دل آشفته ام شیفتۀ روی تست
شمارهٔ ۵۶ — در سری نیست که سودای سر کوی تو نیست
شمارهٔ ۶۰ — مست صهبای تو در هر گذری نیست که نیست
شمارهٔ ۶۲ — گرچه عمریست که دل از غم عشقت ریش است
شمارهٔ ۵۹ — جز به بوی تو مشام دل و جان عاطر نیست
شمارهٔ ۶۳ — ما را به جهان جز به تو کاری نبود
شمارهٔ ۶۴ — فدائیان ره عشق دوست مرد رهند
شمارهٔ ۶۶ — مرا در سر بود شوری که در هر سر نمی‌گنجد
شمارهٔ ۶۷ — گر تیر غمی به شست گیرد
شمارهٔ ۶۹ — آن یار لاله رو گر ما را نمی نوازد
شمارهٔ ۶۵ — مژدۀ باد زندان را قاصد صبا آمد
شمارهٔ ۶۸ — رموز عشق را جز عاشقِ صادق نمی‌داند
شمارهٔ ۷۰ — سر غنچه در گریبان، دل لاله داغ دارد
شمارهٔ ۷۳ — بخت شود یار، یار اگر بگذارد
شمارهٔ ۷۵ — دوش هاتف غیبی حل این معما کرد
شمارهٔ ۷۱ — خسته ای را که دگر طاقت و قوت نبود
شمارهٔ ۷۶ — گهی به کعبۀ جانان سفر توانی کرد
شمارهٔ ۷۷ — سینۀ تنگم مجال آه ندارد
شمارهٔ ۷۸ — تجلی کرد یارم تا که گیتی را بیاراید
شمارهٔ ۷۲ — عاشق از فتنۀ معشوق هراسان نشود
شمارهٔ ۷۴ — به جرم آنکه عاشقم ز من کناره می‌کند
شمارهٔ ۸۴ — تا به کی ای نوش جان می‌زنیم نیشتر
شمارهٔ ۷۹ — هله ای نیازمندان که گه نیاز آمد
شمارهٔ ۸۵ — خوشست از دوست گر لطفست و گر قهر
شمارهٔ ۸۶ — ای از خط تو سبز لب جویبار عمر
شمارهٔ ۸۰ — فرۀ غرای تو چشم مرا خیره کرد
شمارهٔ ۸۱ — اگر به شرط مروت وفا توانی کرد
شمارهٔ ۸۲ — عاکفان حرمت قبلۀ اهل کرمند
شمارهٔ ۸۳ — گفتم چه دیدم آن رخ و آن زلف تابدار:
شمارهٔ ۸۷ — گوهر عمر گرانمایه بود گرچه نفیس
شمارهٔ ۹۰ — نقطۀ خال تو را من که چنان حیرانم
شمارهٔ ۹۲ — نقطۀ خال لبت مرکز و ما پرگاریم
شمارهٔ ۹۱ — ز شور عشق تو گر ز عندلیبان شدم
شمارهٔ ۹۳ — دیرگاهی است پناهندۀ این درگاهم
شمارهٔ ۸۸ — آتش قهر تو بر باد دهد گر خاکم
شمارهٔ ۹۴ — هر سو نگریدیم کسی چون تو ندیدیم
شمارهٔ ۸۹ — گر هوای سر کوی تو دهد بر بادم
شمارهٔ ۱۰۸ — بخدا کز تو نگیرم دل و رو برنکنم
شمارهٔ ۱۰۶ — سروش غیب دوشم نکته‌ای را گفت در گوشم
شمارهٔ ۱۱۰ — سرم را پر کن از سودای عشق و سربلندم کن
شمارهٔ ۱۰۷ — ز اقلیم حقیقت تا طبیعت رخت بر بستم
شمارهٔ ۱۰۹ — لوح دل را جان من از نقش کثرت ساده کن
شمارهٔ ۱۰۳ — من به ناخن غم سینه می‌خراشم
شمارهٔ ۱۰۵ — به هوای کوی تو آمدم که رها ز بند هوا شوم
شمارهٔ ۱۰۴ — من بینوا ز بی برگ و بری اگر بمیرم
شمارهٔ ۱۱۳ — اگر از درم در آئی تو چه طالع نکویان
شمارهٔ ۱۱۲ — تا چند باشی از ما گریزان
شمارهٔ ۱۱۶ — زلال خضر می جوشد ز لعل نوشخند تو
شمارهٔ ۱۱۱ — که برد به کوی لیلی ز وفا پیام مجنون
شمارهٔ ۱۱۴ — مائیم مست باده روز الست تو
شمارهٔ ۱۱۸ — ای که بر اوج نه فلک دام هوس فکنده‌ای
شمارهٔ ۱۱۵ — صورت شاهد ازل جلوه گر از جمال تو
شمارهٔ ۱۱۷ — آبرومندم به عشق روی تو
شمارهٔ ۱۱۹ — اگر روزانه باشد یا شبانه
شمارهٔ ۱۲۰ — ای شاهد عالم‌سوز در حسن و دلارایی
شمارهٔ ۱۲۲ — که دهد مرا نشانی ز تو ای نگار جانی
شمارهٔ ۱۲۵ — اگر مشتاق جانانی مکن جانا گران جانی
شمارهٔ ۱۲۳ — صنما به جان‌نثاران ز چه رو نظر نداری
شمارهٔ ۱۲۶ — دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسی
شمارهٔ ۱۲۱ — دمی با تو بودن که جان جهانی
شمارهٔ ۱۲۴ — لوح دل را اگر از نقش خطا ساده کنی
شمارهٔ ۱۲۸ — گر سوی ملک عدم باز بیابی راهی
شمارهٔ ۱۳۰ — رموز عشق تا با ما نیامیزی نیاموزی
شمارهٔ ۱۲۹ — در کوی عشق کوهی کمتر بود ز کاهی
شمارهٔ ۱۲۷ — نیست در عالم ز من مسکین تری
شمارهٔ ۱۳۳ — صفحات دفتر کن فکان ز کتاب حسن تو آیتی
شمارهٔ ۱۳۱ — خواهی اگر بکوی حقیقت سفر کنی
شمارهٔ ۱۳۲ — دارم ای دوست ز بیداد تو فریاد بسی