شمارهٔ ۱۲ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به مضامین عشق و فراق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که چشمی که عشق را نمی‌بیند، از لؤلؤ (مروارید) هم کم‌ارزش‌تر است. کسانی که غم معشوق را در دل دارند، دیگر غم‌های دنیا برایشان بی‌اهمیت می‌شود. دل‌هایی که به یاد معشوق صفا می‌یابند، خوشبخت هستند و با او تجلی می‌کنند. هر کس که در کنار معشوق باشد، به لحظه‌ای که جان تازه‌ای می‌یابد، نزدیک‌تر است. فدای وجود معشوق شدن و دیدن جام عشق، افراد را از ناکامی‌ها رها می‌سازد. در نهایت، شاعر به خودبینی و دوری از طهارت اشاره می‌کند و می‌گوید که این بی‌خبران از عشق، در دل خود بت‌هایی دارند که آن‌ها را از حقیقت دور می‌کند.