شمارهٔ ۱۲۶ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل بیانگر درد و رنجی است که شاعر از بیداد و بی‌عدالتی می‌کشد. او در جستجوی داد و دادرسی است اما ناامید است؛ بخت او آشفته و خواب‌آلود است. شاعر با دل پژمرده و جسمی آزرده، دعا می‌کند که به حالتی معجزه‌آسا دست یابد. او خواهان رسیدن به حقیقت و آگاهی است و از خود می‌پرسد که چرا باید در قید و بندهای دنیوی باقی بماند. تصویرهایی از مرغ گلزار و طوطی عالم به کار می‌رود که نشان‌دهنده‌ی جستجوی زیبایی و حقیقت در زندگی است. در نهایت، او خواهان دستیابی به عشق و معنا در زندگی است و از ایده‌ی مجاورت با انسان‌های بالاتر سخن می‌گوید.