شمارهٔ ۱۵ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به حسرت و اندوه درباره از دست دادن ارزش‌های واقعی و روحی اشاره دارد. شاعر به نقد وابستگی‌های دنیوی و مادی می‌پردازد و از فراموشی عشق حقیقی، که به یوسف عشق تعبیر شده، سخن می‌گوید. او اشاره می‌کند که نشستن بر پای دیو طبیعت و غفلت از روح، انسان را از حقیقت دور می‌کند و حتی بهترین داروها نمی‌توانند درمان‌گر دردهای عمیق روحی باشند. شاعر در انتها تأکید می‌کند که برای رسیدن به حقیقت، باید با صداقت و صفا موفقیت‌های ظاهری را کنار بگذاریم و آنچه را که اهمیت دارد بر دل بنویسیم.