شمارهٔ ۱۸ غروی اصفهانی

محمدحسین غروی اصفهانی / غزلیات / وزن: مفعول مفاعلتن فعلن

یار آنچه بسینۀ سینا کرد

با این دل سوختۀ ما کرد

قربان فروغ رخش که مرا

نابود چه طور تجلی کرد

سیلاب غمش از چشمۀ دل

اشک مژه ام را دریا کرد

بر زخم دلم افشاند نمک

شرری بملاحت برپا کرد

گر برد توانائی ز تنم

دل را صد باره توانا کرد

از عشق مرا ز خضیض ثری

برتر از اوج ثریا کرد

صد شکر که طوطی طبع مرا

از نغمۀ عشق شکرخا کرد

آن سود که مفتقر از تو نمود

جان را با جانان سودا کرد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان عشق عاشق به معشوق پرداخته و احساسات عمیق او را نسبت به محبت و زیبایی معشوق توصیف می‌کند. شاعر از تاثیرات مثبت و منفی عشق بر دل و جانش صحبت می‌کند و می‌گوید که عشق باعث سوختن دل او شده و در عین حال او را به اوج احساسات و الهام رسانده است. همچنین، شاعر به زیبایی معشوق و تاثیری که بر زندگی‌اش گذاشته اشاره می‌کند و در نهایت از سودی که از عشق به دست آورده سخن می‌گوید.