شمارهٔ ۲۰ غروی اصفهانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به نقد طمع و پیامدهای منفی آن می‌پردازد. شاعر به دل و جان اشاره می‌کند که در دام طمع گرفتار شده و از درد و رنج ناشی از آن رنج می‌کشد. او از یوسف، سمبل زیبایی و ارزش، یاد می‌کند که در زندان طمع اسیر شده است و به قناعت و آرامش اشاره می‌کند. او از شخص می‌خواهد که از طمع دست بردارد و به دادِ جانش برسد، تا از این وضعیت نامناسب رها شود. خلاصه‌ی کلام، این شعر به خطرات طمع و دعوت به قناعت و رضایت در زندگی می‌پردازد.